/درآمدي بركارنامه جمهوري اسلامي/ 
چهره ماندگارنانوفن‌آوري: 
«نانو»مي‌تواندعامل جهش كوانتومي كشوربه جهان دوم باشد 
ايران دررتبه سوم اختراعات نانو جهان اسلام است
1387/12/13 10:45
  رييس پژوهشكده علوم نانو پژوهشگاه دانش‌هاي بنيادي گفت: فن‌آوري نانو مي‌تواند تغييرات شديد و بنياديني را در همه حوزه‌ها در كشور ايجاد كرده و عاملي براي جهشي كوآنتومي كشور به جهان دوم و پيشبرد موج چهارم توسعه در ايران باشد.    به گزارش خبرنگار فن‌آوري خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، استاد هاشم رفيعي تبار در دومين روز از نخستين همايش علمي - پژوهشي درآمدي بر كارنامه‌ نظام جمهوري اسلامي ايران كه در تالار علامه اميني دانشگاه تهران برگزار شد گفت: موتور محركه موج چهارم توسعه در سراسر دنيا تا 50 سال آينده را فن‌آوري‌هاي نوين رقم مي‌زنند كه در مركز اين فن‌آوري‌ها،‌ فن‌آوري نانو قرار دارد.    وي افزود: در اين حوزه ايران به موقع حركت كرده است و با كاروان جهاني همسو مي‌باشد و علي‌رغم مشكلاتي كه وجود دارد در حوزه‌ فن‌آوري نانو ايران همراه با جهان حركت كرده است.   
  دكتر رفيعي‌تبار گفت: يكي از فن‌آوري‌هاي راهبردي، فن‌آوري اطلاعات نوين است كه حضور اين فن‌آوري را به طور مشهود مي‌توان احساس كرد. همچنين فن‌آوري بعدي كه وابسته به علوم زيستي است بيوتكنولوژي است كه حاكم بر سيستم زيستي مي‌باشد و در عرض 25 سال گذشته توانسته‌ايم آن را در كشور توسعه دهيم، اما به علت مشكلات مديريتي در اين حوزه آن طور كه بايد در جهان مطرح نبوده‌ايم و هنوز نتوانسته‌ايم از طريق اين فن‌آوري به اقتصاد كمك كنيم.    وي افزود: فن‌آوري‌ سوم متكي به علوم اعصاب است كه از اهميت بالايي برخوردار است و ناظر بر فعاليت مغز مي باشد كه مدتي است در كشور ما باب شده است و فعاليت‌ها در اين حوزه در مقياس آزمايشگاهي انجام مي‌شود كه با پيشرفت اين حوزه مي‌توان به روند شناخت پديده‌ها دست يافت.    استاد دانشگاه علوم پزشكي شهيد بهشتي ادامه داد: فن‌آوري نانو به ما اين امكان را مي‌دهد كه بتوانيم در ساختار مواد فيزيكي هوشمند و حتي زيستي تصرف عمدي كنيم و ساختار جديد به وجود آوريم.    رفيعي‌تبار تصريح كرد: تمام فن‌آوري‌ها از كانال يكي از فن‌آوري‌هاي ياد شده عبور مي‌كند و در كشور ما نهادها و پژوهشكده‌هايي در اين رابطه با آنها بر پا شده است.    وي در رابطه با اينكه چرا فن‌آوري نانو در مركز فن‌آوري‌ها قرار دارد گفت: از طريق فن‌آوري نانو مي‌توان هر ساختاري را با جاي‌گذاري تك اتم‌ها به وجود آورد. از جمله موارد استفاده فن‌آوري نانو مي‌توان به توليد و انباشت انرژي، افزايش بهره‌وري كشاورزي، تشخيص زودرس بيماري‌ها و به ويژه سرطان، رسانش هوشمند دارو، انباشت مواد غذايي، مهار آلودگي هوايي و پاكسازي محيط، ساختمان‌سازي، مراقبت بهداشتي و كنترل‌ آفات اشاره كرد كه در كشورمان كاربرد اين فن‌اوري در مواردي مثل كاهش آلودگي هوا مي‌تواند بسيار مفيد باشد.    وي اظهار كرد: وضعيت فن‌آوري در هر حوزه با چند شاخصه‌ سنجيده مي‌شود كه اين شاخصه‌ها عبارتند از تعداد مقالات، سطح اختراعات و مقدار درآمدي كه به وجود مي‌آورد پس در رابطه با فناوري نانو در موقعيت جهاني مي‌توان به تعداد مقالات اشاره كرد كه رو به رشد بوده است. در سال 2006 اتحاديه اروپا با 14 هزار مقاله مقام اول را دارد و به ترتيب مقام‌هاي بعدي را آمريكا، چين و ژاپن دارند.    رفيعي‌تبار در رابطه با ميزان اختراعات فن‌آوري نانو نيز به ترتيب به رتبه‌هاي آمريكا، اروپا و ژاپن اشاره كرد و در رابطه با سرمايه‌گذاري در اين فن‌آوري گفت: از زمان كلينتون اين فن‌آوري در آمريكا كليد خورد كه تا به حال 5/1 ميليارد دلار را آمريكا در رابطه با فناوري نانو سرمايه‌گذاري كرده است.    وي افزود: وضعيت فن‌آوري نانو در ايران بدين نحو است كه در شروع اين فعاليت‌ها كميته‌ اي از طرف وزارت علوم در مهرماه 81 به مسووليت من به وجود آمد و سندي در بهمن 81 در دوره‌ي رياست جمهوري آقاي خاتمي تدوين شده و ستاد ويژه‌ توسعه فن‌آوري نانو شكل گرفت.    رييس پژوهشكده علوم نانو پژوهشگاه دانش‌هاي بنيادي افزود: در سال 81 رتبه‌ي ايران در جهان در رابطه با فن‌آوري نانو 62 و تعداد مقالات چاپ شده شش عدد بود. اما از سال 81 اولين پژوهشكده‌ي علوم نانو به پا شد و در دانشگاه صنعتي شريف، تهران، كاشان و غيره فعاليت‌هايي در رابطه با فن‌اوري نانو شروع شد به طوري كه در مقايسه امروز با سال 81 مي‌توان گفت كه تعداد مقالات از شش مقاله به 305 مقاله و رديف ايران در جهان از 62 به 26 رسيده است.    وي همچنين در رابطه با ثبت اختراعات در اين حوزه گفت: در اين زمينه ايران آهسته‌تر عمل كرده و در رديف 22 قرار دارد و در دنياي اسلام بعد از تركيه و مالزي در رديف سوم جاي مي‌گيرد.    رفيعي‌تبار در پايان درباره آينده‌ حوزه فن‌آوري نانو گفت: جذب اين فن‌آوري به درون اقتصاد كشور خود به خود نخواهد بود و به برنامه‌ريزي و زيرساخت نياز دارد و دانشمندان تنها در زمينه دانش مي‌توانند فعاليت كنند و ايجاد زيرساخت‌ها را بايد مسوولان به عهده بگيرند.   